Interviews

April 17, 2018
Woonproject: Wonen in een kerk, waar doe je dat nou?

Als persoonlijk begeleider in de Zaandijkerkerk werkt Nick Kramer op een unieke locatie. “We maken met de groep wandelingen over de Zaanse Schans. Met autisme had ik al ervaring voordat ik aan deze baan begon, nog niet met begeleid zelfstandig wonen. Ik vind het een verrijking om met deze doelgroep te werken, iedere bewoner heeft zijn eigen verhaal. Ik vind het belangrijk om aansluiting te vinden bij cliënten. De bewoner is de regisseur van zijn eigen leven, ik ondersteun waar dat nodig is. Ik wil mensen zo veel mogelijk tegemoetkomen, niet alles is haalbaar. Het is een zoektocht voor de bewoner om te ontdekken wie hij is. Samen scheppen we een realistisch beeld van de persoonlijke kwaliteiten en belemmeringen. Ik ben sportief, dat gebruik ik bij mijn begeleiding. Zittend aan een tafel je issues bespreken werkt niet altijd. Ontspanning en plezier is ook belangrijk. Als je iets onderneemt of gaat bewegen, kom je bij een andere kant van jezelf. Ik denk graag coachend vanuit mogelijkheden. Ik begeleid individueel, maar ook in de groep. De bewoners koken en eten op woensdag samen, op vrijdag is er ook een groepsmoment. Dan doen we spelletjes of gaan we wandelen op de Zaanse Schans, die om de hoek zit. Afhankelijk van wat de bewoners zelf willen. Ik ben er om hen te stimuleren in hun sociale vaardigheden, dat ze feeling voor elkaar krijgen. De woonprojecten van De Heeren van Zorg zijn echt uniek, dat vind ik heel bijzonder voor de bewoners. Wonen in een kerk, waar doe je dat nou?”

lees verderlees minder
April 17, 20181
Interview: Mensen met autisme blijven ook gewoon mensen

Amy Harkamp (23) deelt een eengezinswoning met een huisgenoot in Amsterdam. “Ik kan iets doen om mijn ingewikkelde kanten bij te sturen.” Amsterdam Noord, een schrale herfstdag in de Tutti Frutti-dorp. Voordat het gesprek in de woonkamer van het tweepersoons arbeidershuisje begint, start Amy al enthousiast: “Ik hoop dat je niet bang bent voor ratten? We hebben ze een maand nadat we hier kwamen in huis gehaald. Ik wilde een hond, dat mocht niet. Ratten wel, ook goed. Ze heten Discord en Rami. Lief zijn ze hè? Ze luisteren naar me, daar ben ik zo trots op! Ik heb ze speciale rattenpudding gegeven toen ze met het poortje open in de kooi bleven. ” Aan tafel in de woonkamer vertelt Amy openhartig en in een beweeglijk hoog tempo over haar leven met autisme. “Ik hoef me nooit zorgen te maken of ik iets vergeet, dat is voor mij wel een voordeel. Mijn koptelefoon werkt, mijn sleutels zijn op een vaste plek. Dat gaat allemaal automatisch goed, omdat ik te veel stress krijg als ik dat soort dingen niet regel.”

Ze heeft haar diagnose ‘autisme’ sinds anderhalf jaar, voor haar was het een grote opluchting toen een therapeut de stoornis suggereerde. Die bleek te kloppen. Ze kon eindelijk haar eigen gedrag beter verklaren. “Ik ben niet getikt! Dacht ik. Nú begrijp ik waarom ik superkoppig ben en me in ogen van anderen vreemd gedraag. Mijn leven heeft zin, ik ben normaal! En ik kan iets doen om mijn ingewikkelde kanten bij te sturen.” Na deze uitkomst heeft haar behandelaar bij GGZ InGeest haar in contact gebracht met De Heeren van Zorg. Tot haar verbazing hoefde ze maar een paar maanden te wachten op een woning. Over de begeleiding is ze vol lof. “Ik heb sinds mijn zevende zo’n tweehonderd verschillende hulpverleners meegemaakt, ik weet waar ik het over heb. De Heeren van Zorg snappen me, er wordt echt naar me geluisterd. Het voelt veilig, fijn en vriendelijk. Dat doen ze hééél goed. Ze zijn niet zwart-wit, maar grijs. Ze zeggen: wij vinden dat het zus moet, maar als jij daar anders over denkt dan kijken we of het zo kan. Dat bedoel ik met grijs.” Haar toekomst heeft ze al helder uitgestippeld. Volgend jaar wil ze op de doorstroomlijst komen, zodat ze daarna kan gaan samenwonen met haar vriend. En daarna trouwen, een gezin beginnen, de hele mikmak. Met twee kinderen. De jongensnaam weet ze al, het meisje nog niet. “Ik vind Elsa een mooie naam, maar het moet perfect zijn. Is er nog iets dat zij belangrijk vindt om te noemen? “Mensen die autisme hebben zijn geen minderwaardige mensen. Ze zijn niet geschift of gevaarlijk. Ze blijven gewoon mens. Omdat ze zich soms anders gedragen, betekent dit niet dat je ze als gek moet behandelen. Ik heb dat heel vaak meegemaakt. Of dat mensen zeggen: hou eens op met bepaald gedrag. Ik gedraag me zoals ik ben, dat is geen kwestie van get over it. Maar ik kan wel dingen leren.”

lees verderlees minder
April 11, 2018
Interview: Mijn weg is lang, maar ik kom er wel

Danny Schrama (30) woont in Parkrand, Nieuw-West. Een snelle prater die overal informatie ziet. “Deze organisatie richt zich op míjn wensen.” “Je ziet aan mij niet dat ik autisme heb. Het is ook nooit met honderd procent zekerheid vastgesteld, wel kunnen we concluderen dat meerdere kenmerken op mij van toepassing zijn. Mijn hersenen gaan heel snel, alles dat ik ervaar koppel ik constant aan elkaar. Daarom praat ik ook zo snel, haha. Dan kan ik zo veel mogelijk informatie kwijt. Mensen verwachten dat je óf in een hoekje met je hoofd tegen de muur zit te bonken, óf dat je een soort Rain Man bent. Ik heb mijn omgeving altijd goed geobserveerd en nagebootst, zodat ik me sociaal kon redden. Daar ging veel tijd in zitten, dus op andere vlakken duren dingen langer. Dat heb ik inmiddels geaccepteerd. De Heeren van Zorg gaan met mij om als een persoon, in plaats van als cliënt. Ik weet dat er echt naar mij wordt geluisterd. Ik ben niet een stappenplan dat begeleiders op een dag moeten afwerken. Ik kan er niet tegen als een begeleider een heftig gesprek afkapt omdat zijn dienst erop zit. Ik heb het nodig dat iemand zichzelf is. Deze organisatie richt zich op mijn wensen. In de tijd dat ik hier woon is het niet altijd goed gegaan. Ik had weleens moeite met gedrag van huisgenoten. Ik ben nogal zelfstandig ingesteld en heb daar ruimte voor nodig, dus ik woon niet meer in een groepswoning.

In principe ben ik klaar om een volgende stap te zetten, met alleen nog ambulante begeleiding. Het enige waar ik nog problemen mee heb, is eten. Ik heb nooit een hongergevoel en ben extreem zintuigelijk ingesteld. Zintuigelijke prikkels als licht, geur en smaak komen keihard binnen. Als ik mijn tanden ergens in zet, is de prikkel die door mijn kaak schiet vergelijkbaar met het gevoel dat je kent van je telefoonbotje stoten.

Ik ben van vele markten thuis. Omdat ik onder meer wat over elektrotechniek en ICT heb geleerd, help ik de facilitaire dienst weleens met klusjes. Via het vwo kwam ik op het vmbo terecht, ik heb van alles niet afgemaakt. Mijn weg is lang, maar ik kom er wel. Ik ben mezelf weleens kwijt geweest, maar ik ben overtuigd van mijn eigen kunnen. Er is geen reden om daaraan te twijfelen. Ik ben heel leergierig, ik weet alleen niet wat ik wil. Eigenlijk wil ik alles wel weten. Wat is de achterliggende oorzaak? Daarom studeer ik nu algemene natuurwetenschappen.”

lees verderlees minder
April 6, 20183
Interview: Geen enkel plan ziet er hetzelfde uit

Hoe doet een autist? Dé autist bestaat niet! Iedereen met een diagnose autisme verdient een persoonlijke begeleidingsroute. Net zoals mannelijke en vrouwelijke hersenen van elkaar verschillen, is het autistische brein een slag apart. Het functioneert als geheel anders dan dat van de meeste mensen. “Het is een uitdenkbrein”, vertelt gedragsdeskundige Willemijn Nispel. “Het denkt over alles na en denkt het door, vaak meerdere keren bij hetzelfde. Ik kijk elke dag op van de persoon die tegenover me zit. Heel inspirerend.” Willemijn onderzoekt met grote gedrevenheid de gedragspatronen van cliënten. Ze ziet dat als een voortdurende studie. “Ik merk dat mensen er baat bij hebben als ik altijd verder blijf kijken. Als je de oorzaak van gedrag begrijpt, kan je betere oplossingen aandragen. In mijn werk is het constant de vraag of er een uitweg is bij een probleem, of dat iemand zich bij de situatie neer moet leggen.”

Ze is erg te spreken over de werkwijze waar De Heeren van Zorg haar toe aanspoort. Willemijn werkt niet volgens strak vastgelegde behandelmethodes, ze stemt alles af op de persoon. “Ik ben heel blij dat ik zo veel ruimte heb om zelf mee te denken. Geen enkel plan ziet er hetzelfde uit. Neem bijvoorbeeld een cliënt die zenuwachtig wordt van begeleiding op een vast tijdstip, maar zonder vaste afspraken dreigt te vereenzamen. Dan zorgen we ervoor dat we de begeleiding heel open insteken. We leggen niets van tevoren vast, behalve het tijdstip. Wat we doen is afhankelijk van de bui van de bewoner. Hij of zij heeft dus zelf regie over zijn begeleidingstijd. Het gaat om de manier waarop we met structuur omgaan, in plaats van de structuur zelf. We sluiten aan op de motivatie.”

Iemand met autisme heeft vaak een sterk uiteenlopende ontwikkeling op verschillende terreinen. Op 11-jarige leeftijd kan iemand bijvoorbeeld op het niveau van een volwassene Engels spreken en op universitair niveau natuurkunde begrijpen, maar qua hechting veel jonger zijn. “Door die verschillende leeftijden binnen één persoon in kaart te brengen, kan iemand begeleiding op maat krijgen.” Willemijn maakt samen met cliënten en begeleiders van De Heeren van Zorg een ondersteuningsplan, dat steeds opnieuw wordt besproken. Als de omstandigheden goed zijn, kan iemand naar een zelfredzaam en zelfstandig leven groeien. “Je kunt leren waar je goed in bent en waarin niet. Met geduld en acceptatie kun je ver komen.”

lees verderlees minder
April 17, 2018
Woonproject: Wonen in een kerk, waar doe je dat nou?

Als persoonlijk begeleider in de Zaandijkerkerk werkt Nick Kramer op een unieke locatie. “We maken met de groep wandelingen over de Zaanse Schans. Met autisme had ik al ervaring voordat ik aan deze baan begon, nog niet met begeleid zelfstandig wonen. Ik vind het een verrijking om met deze doelgroep te werken, iedere bewoner heeft zijn eigen verhaal. Ik vind het belangrijk om aansluiting te vinden bij cliënten. De bewoner is de regisseur van zijn eigen leven, ik ondersteun waar dat nodig is. Ik wil mensen zo veel mogelijk tegemoetkomen, niet alles is haalbaar. Het is een zoektocht voor de bewoner om te ontdekken wie hij is. Samen scheppen we een realistisch beeld van de persoonlijke kwaliteiten en belemmeringen. Ik ben sportief, dat gebruik ik bij mijn begeleiding. Zittend aan een tafel je issues bespreken werkt niet altijd. Ontspanning en plezier is ook belangrijk. Als je iets onderneemt of gaat bewegen, kom je bij een andere kant van jezelf. Ik denk graag coachend vanuit mogelijkheden. Ik begeleid individueel, maar ook in de groep. De bewoners koken en eten op woensdag samen, op vrijdag is er ook een groepsmoment. Dan doen we spelletjes of gaan we wandelen op de Zaanse Schans, die om de hoek zit. Afhankelijk van wat de bewoners zelf willen. Ik ben er om hen te stimuleren in hun sociale vaardigheden, dat ze feeling voor elkaar krijgen. De woonprojecten van De Heeren van Zorg zijn echt uniek, dat vind ik heel bijzonder voor de bewoners. Wonen in een kerk, waar doe je dat nou?”

lees verderlees minder
April 17, 2018
Interview: Mensen met autisme blijven ook gewoon mensen

Amy Harkamp (23) deelt een eengezinswoning met een huisgenoot in Amsterdam. “Ik kan iets doen om mijn ingewikkelde kanten bij te sturen.” Amsterdam Noord, een schrale herfstdag in de Tutti Frutti-dorp. Voordat het gesprek in de woonkamer van het tweepersoons arbeidershuisje begint, start Amy al enthousiast: “Ik hoop dat je niet bang bent voor ratten? We hebben ze een maand nadat we hier kwamen in huis gehaald. Ik wilde een hond, dat mocht niet. Ratten wel, ook goed. Ze heten Discord en Rami. Lief zijn ze hè? Ze luisteren naar me, daar ben ik zo trots op! Ik heb ze speciale rattenpudding gegeven toen ze met het poortje open in de kooi bleven. ” Aan tafel in de woonkamer vertelt Amy openhartig en in een beweeglijk hoog tempo over haar leven met autisme. “Ik hoef me nooit zorgen te maken of ik iets vergeet, dat is voor mij wel een voordeel. Mijn koptelefoon werkt, mijn sleutels zijn op een vaste plek. Dat gaat allemaal automatisch goed, omdat ik te veel stress krijg als ik dat soort dingen niet regel.”

Ze heeft haar diagnose ‘autisme’ sinds anderhalf jaar, voor haar was het een grote opluchting toen een therapeut de stoornis suggereerde. Die bleek te kloppen. Ze kon eindelijk haar eigen gedrag beter verklaren. “Ik ben niet getikt! Dacht ik. Nú begrijp ik waarom ik superkoppig ben en me in ogen van anderen vreemd gedraag. Mijn leven heeft zin, ik ben normaal! En ik kan iets doen om mijn ingewikkelde kanten bij te sturen.” Na deze uitkomst heeft haar behandelaar bij GGZ InGeest haar in contact gebracht met De Heeren van Zorg. Tot haar verbazing hoefde ze maar een paar maanden te wachten op een woning. Over de begeleiding is ze vol lof. “Ik heb sinds mijn zevende zo’n tweehonderd verschillende hulpverleners meegemaakt, ik weet waar ik het over heb. De Heeren van Zorg snappen me, er wordt echt naar me geluisterd. Het voelt veilig, fijn en vriendelijk. Dat doen ze hééél goed. Ze zijn niet zwart-wit, maar grijs. Ze zeggen: wij vinden dat het zus moet, maar als jij daar anders over denkt dan kijken we of het zo kan. Dat bedoel ik met grijs.” Haar toekomst heeft ze al helder uitgestippeld. Volgend jaar wil ze op de doorstroomlijst komen, zodat ze daarna kan gaan samenwonen met haar vriend. En daarna trouwen, een gezin beginnen, de hele mikmak. Met twee kinderen. De jongensnaam weet ze al, het meisje nog niet. “Ik vind Elsa een mooie naam, maar het moet perfect zijn. Is er nog iets dat zij belangrijk vindt om te noemen? “Mensen die autisme hebben zijn geen minderwaardige mensen. Ze zijn niet geschift of gevaarlijk. Ze blijven gewoon mens. Omdat ze zich soms anders gedragen, betekent dit niet dat je ze als gek moet behandelen. Ik heb dat heel vaak meegemaakt. Of dat mensen zeggen: hou eens op met bepaald gedrag. Ik gedraag me zoals ik ben, dat is geen kwestie van get over it. Maar ik kan wel dingen leren.”

lees verderlees minder
April 11, 2018
Interview: Mijn weg is lang, maar ik kom er wel

Danny Schrama (30) woont in Parkrand, Nieuw-West. Een snelle prater die overal informatie ziet. “Deze organisatie richt zich op míjn wensen.” “Je ziet aan mij niet dat ik autisme heb. Het is ook nooit met honderd procent zekerheid vastgesteld, wel kunnen we concluderen dat meerdere kenmerken op mij van toepassing zijn. Mijn hersenen gaan heel snel, alles dat ik ervaar koppel ik constant aan elkaar. Daarom praat ik ook zo snel, haha. Dan kan ik zo veel mogelijk informatie kwijt. Mensen verwachten dat je óf in een hoekje met je hoofd tegen de muur zit te bonken, óf dat je een soort Rain Man bent. Ik heb mijn omgeving altijd goed geobserveerd en nagebootst, zodat ik me sociaal kon redden. Daar ging veel tijd in zitten, dus op andere vlakken duren dingen langer. Dat heb ik inmiddels geaccepteerd. De Heeren van Zorg gaan met mij om als een persoon, in plaats van als cliënt. Ik weet dat er echt naar mij wordt geluisterd. Ik ben niet een stappenplan dat begeleiders op een dag moeten afwerken. Ik kan er niet tegen als een begeleider een heftig gesprek afkapt omdat zijn dienst erop zit. Ik heb het nodig dat iemand zichzelf is. Deze organisatie richt zich op mijn wensen. In de tijd dat ik hier woon is het niet altijd goed gegaan. Ik had weleens moeite met gedrag van huisgenoten. Ik ben nogal zelfstandig ingesteld en heb daar ruimte voor nodig, dus ik woon niet meer in een groepswoning.

In principe ben ik klaar om een volgende stap te zetten, met alleen nog ambulante begeleiding. Het enige waar ik nog problemen mee heb, is eten. Ik heb nooit een hongergevoel en ben extreem zintuigelijk ingesteld. Zintuigelijke prikkels als licht, geur en smaak komen keihard binnen. Als ik mijn tanden ergens in zet, is de prikkel die door mijn kaak schiet vergelijkbaar met het gevoel dat je kent van je telefoonbotje stoten.

Ik ben van vele markten thuis. Omdat ik onder meer wat over elektrotechniek en ICT heb geleerd, help ik de facilitaire dienst weleens met klusjes. Via het vwo kwam ik op het vmbo terecht, ik heb van alles niet afgemaakt. Mijn weg is lang, maar ik kom er wel. Ik ben mezelf weleens kwijt geweest, maar ik ben overtuigd van mijn eigen kunnen. Er is geen reden om daaraan te twijfelen. Ik ben heel leergierig, ik weet alleen niet wat ik wil. Eigenlijk wil ik alles wel weten. Wat is de achterliggende oorzaak? Daarom studeer ik nu algemene natuurwetenschappen.”

lees verderlees minder
April 6, 2018
Interview: Geen enkel plan ziet er hetzelfde uit

Hoe doet een autist? Dé autist bestaat niet! Iedereen met een diagnose autisme verdient een persoonlijke begeleidingsroute. Net zoals mannelijke en vrouwelijke hersenen van elkaar verschillen, is het autistische brein een slag apart. Het functioneert als geheel anders dan dat van de meeste mensen. “Het is een uitdenkbrein”, vertelt gedragsdeskundige Willemijn Nispel. “Het denkt over alles na en denkt het door, vaak meerdere keren bij hetzelfde. Ik kijk elke dag op van de persoon die tegenover me zit. Heel inspirerend.” Willemijn onderzoekt met grote gedrevenheid de gedragspatronen van cliënten. Ze ziet dat als een voortdurende studie. “Ik merk dat mensen er baat bij hebben als ik altijd verder blijf kijken. Als je de oorzaak van gedrag begrijpt, kan je betere oplossingen aandragen. In mijn werk is het constant de vraag of er een uitweg is bij een probleem, of dat iemand zich bij de situatie neer moet leggen.”

Ze is erg te spreken over de werkwijze waar De Heeren van Zorg haar toe aanspoort. Willemijn werkt niet volgens strak vastgelegde behandelmethodes, ze stemt alles af op de persoon. “Ik ben heel blij dat ik zo veel ruimte heb om zelf mee te denken. Geen enkel plan ziet er hetzelfde uit. Neem bijvoorbeeld een cliënt die zenuwachtig wordt van begeleiding op een vast tijdstip, maar zonder vaste afspraken dreigt te vereenzamen. Dan zorgen we ervoor dat we de begeleiding heel open insteken. We leggen niets van tevoren vast, behalve het tijdstip. Wat we doen is afhankelijk van de bui van de bewoner. Hij of zij heeft dus zelf regie over zijn begeleidingstijd. Het gaat om de manier waarop we met structuur omgaan, in plaats van de structuur zelf. We sluiten aan op de motivatie.”

Iemand met autisme heeft vaak een sterk uiteenlopende ontwikkeling op verschillende terreinen. Op 11-jarige leeftijd kan iemand bijvoorbeeld op het niveau van een volwassene Engels spreken en op universitair niveau natuurkunde begrijpen, maar qua hechting veel jonger zijn. “Door die verschillende leeftijden binnen één persoon in kaart te brengen, kan iemand begeleiding op maat krijgen.” Willemijn maakt samen met cliënten en begeleiders van De Heeren van Zorg een ondersteuningsplan, dat steeds opnieuw wordt besproken. Als de omstandigheden goed zijn, kan iemand naar een zelfredzaam en zelfstandig leven groeien. “Je kunt leren waar je goed in bent en waarin niet. Met geduld en acceptatie kun je ver komen.”

lees verderlees minder
deheerenvanzorg.nl download